Matka zapala znicze na grobie Twoich dziadków. Ty gaśniesz w środku. Twoja dziewczyna czuje, że zbliżyliście się do siebie na imprezie halloweenowej. Ty nie czujesz nic. Twój przyjaciel jest przepełniony jesienną zadumą i ontologiczną refleksją. Ty… Ciebie nie ma…
Wszystkich, którzy czują się jak wyschnięta studnia ambicji, jak wydrylowana śliwka robaczywka, jak emocjonalne truchło, jak kosz, w którym zostały już tylko odruchy fizjologiczne - zapraszamy na improwizowany spektakl komediowy dla ludzi martwych wewnętrznie.
Smutek, lęk, depresja, ból istnienia - tego wieczoru postaramy się je przekuć komedią, autoironicznym komentarzem, ściągnąć z Waszych oblicz kir apatii, i przemienić ją w uśmiech. Zapewne daremnie i na próżno. W końcu jedną z powszechniejszych chorób trawiących nasze środowisko, to depresja komika… Także ślepy ślepego prowadzi.
